قوله : لاستقراره بالدخول : ضمير در [ لاستقراره ] به مهر راجعست . متن : و لو أخلت بشيء من المدة اختيارا قبل الدخول ، أو بعده قاصها من المهر بنسبة ما أخلت به من المدة بأن يبسط المهر على الجميع المدة و يسقط منه بحسابه حتى لو أخلت بها أجمع سقط عنه المهر . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : د : اگر زن مقدارى از مدت متعه را ضايع نمود و خود را در آن وقت در اختيار شوهر قرار نداد مرد مىتواند مدت را تقاص كند . شارح ( ره ) مىفرماين : فرض مسئله در جائى است كه زن در مقدارى از شوهر تمكين نكرده و خودش را عمدا در اختيار او نگذارد اعم از آنكه قبل از دخول بوده يا بعد از آن باشد حكم اينست كه مدت ضايع شده را شوهر مىتواند تقاص كند به اين معنا كه بابت آن از مهريه‌ايش به همان نسبت اسقاط كند . و طرز اسقاط اينستكه مهر را بر جمع مدّت بسط داده و آن را در مقابل جميع قرار مىدهد و سپس مدّت ضايع شده را بمجموع مىسنجند به همان نسبت از مهريه برمىدارند حتى اگر زن تمام مدّت را اخلال نموده و در سراسر وقت خود را در اختيار شوهر قرار نداد از مهر چيزى طلبكار نيست . بنابراين اگر مدت متعه 10 ساعت بوده و مهريه‌اش 1000 تومان و زن 2 ساعت آن را ضايع نمايد از مهر خمس يعنى 5 / 1 ساقط